Namaqualand heeft twee gezichten. Is het in de zomer een heet, droog, kaal en onherbergzaam gebied, in de winter en het voorjaar toont het zijn vriendelijke gezicht en veranderen de vlakten in helderoranje, gele en witte bloemenzeeën (ondermeer de Namkwamadeliefjes). Om te kunnen overleven in het ruige klimaat hebben de planten speciale aanpassingen moeten ontwikkelen en dit heeft geleid tot het ontstaan van een unieke, zeer boeiende flora. In het binnenland kan jaarlijks zo'n 250 mm regen vallen, terwijl aan de kust op sommige plaatsen de regenval niet hoger is dan 50 mm. Veel van het menselijk drinkwater komt uit boorgaten en dammen.
Het woord Namaqualand is de meervoudsvorm van Nama, een bushmanstam die momenteel nog vooral in Namibië voorkomt. Gedurende de 18e eeuw zijn de meeste Nama de Oranjerivier in hun vlucht van de blanke overheersing overgestoken.

Namaqualand kan in vier deelgebieden worden opgesplitst: Richtersveld, Klipkoppe, Sandveld en Knersvlakte. Het Richtersveld beslaat een oppervlakte van 40.000 vierkante kilometer en is de enige bergwoestijn van Zuid-Afrika. De eerste kolonisten verwezen naar dit gebied als 'het land dat door God in woede in geschapen was'. Op het eerste oog maakt algauw plaats voor het besef dat er in het Richtersveld een kwetsbare harmonie bestaat tussen de planten en het barre milieu. Want in de uithoeken van dit onrustige landschap komen talloze onopvallende plantensoorten voor die zich aan de grillen van dit vijandige milieu hebben kunnen aanpassen. Het Richtersveld wordt in het noorden begrensd door de Oranjerivier die tegelijkertijd de grens met Namibië vormt.
De Klipkoppe is een steilrand van ongeveer 50 kilometer breedte in het zuiden die ligt ingeklemd tussen de Sandveld in het westen en het Bushmanland-plateau in het oosten en zich uitstrekt tot het zuiden van Steinkopf. Het is een desolaat gebied dat door velen wordt gezien als het echte Namaqualand. Het wordt gekenmerkt door opvallende ronde, rotsachtige granietheuvels die gescheiden worden door zandvlakten.
Het strookvormige Sandveld strekt zich uit langs de kust van de Oranjerivier in het noorden tot Lambert's Bay in het zuiden. Langs de kust bestaat het uit losse witte zanden die in het binnenland geleidelijk rood verkleuren. De neerslag varieert van 50 millimeter per jaar ter hoogt van de Oranjerivier tot 150 millimeter in de omgeving van Lamberts Bay.
De Knersvlakte ligt tussen Bitterfontein in het noorden en Vanrhynsdorp in het zuiden, de Sandveld in het westen en het Bokkeveld-gebergte bij Niewoudtville in het oosten. De neerslag in dit gebied varieert van 100 tot 200 millimeter. Lokaal komen er kleine boerenbedrijven voor en op een aantal plaatsen wordt gips gewonnen.


De passen Anenous en Spektakel
Langs de noordelijke rand van de vlakten van Namaqualand loopt de weg vanuit Steinkopf westwaarts naar het diamantmijncentrum Port Nolloth. De pas, genoemd naar de Anenous-berg (een Nama-woord voor 'deze kant van de berg'), volgt vanaf de 950 m hoge top bij Klipfontein een lichte daling, wat panoramische uitzichten biedt over de kustvlakten van Sandveld, die in het voorjaar worden omgetoverd in een fel gekleurde bloemenpracht.
Ongeveer 60 km westelijk van Steinkopf buigt de weg naar het zuiden en bereikt 37 km verder de weg van Steinkopf naar Kleinsee. In de richting van Springbok volgt de weg de loop van de Buffels-rivier en passeert de voormalige mijbouwnederzetting 'Spektakel'. Het werk in de kopermijn begon hier in 1854 en in 1863 was Spektakel het grootste dorp in Namaqualand. Die tijd duurde niet lang en al snel raakte het dorp in de vergetelheid. De pas zou zijn genoemd naar de uitroep van Simon van der Stel: 'wat een spektakel' toen hij het uitzicht zag tijdens zijn reis door Namaqualand in 1685.


Nieuwoudtville
Hoewel deze plaats geografisch gezien eigenlijk in de streek Hantam Karoo ligt, is het één van de mooiste plaatsen om de bloemen van Namaqualand te bewonderen. Voor meer informatie zie Nieuwoudtville

De diamantkust-route
Kopererts werd ooit geëxporteerd vanuit de haven van Port Nolloth, die tegenwoordig een veilige ankerplaats biedt aan een vissersvloot. In 1926 werden op het strand de eerste diamanten ontdekt op ongeveer 10 km ten zuiden van Port Nolloth en sindsdien is de stad belangrijk centrum van het lucratieve diamantdelven.
De afgelegen mijnstad Alexander-baai wordt vanuit Port Nolloth bereikt na een reis van ongeveer 83 km naar het noorden langs de desolate en door de wind bebeukte Diamantkust.